Ik weet niet meer precies wanneer het begon, maar ik vermoed dat ik nu zo’n vijfentwintig jaar tinnitus heb. Geen subtiel piepje, maar meerdere tonen tegelijk. En in beide oren. Soms klinkt het als een klein orkestje dat vals is gestemd en precies achter mijn trommelvliezen is gaan zitten. En wanneer ik gestrest ben, of verkouden, kan het overweldigend zijn.
Zelfs nu, terwijl ik deze woorden typ en mijn aandacht er vanzelf naartoe trekt, hoor ik het meerlaagse gefluit en gezoem sterker worden en meer ruimte innemen in mijn alledaagse omgevingsgeluiden.
Ik weet nog goed wanneer het ooit ontstond. Een paar weken later ging ik naar de huisarts, omdat de piep maar niet wegging, terwijl dit voorheen wel gebeurde. Hij keek me aan en zei,“Ik weet precies hoe dat is. En helaas… er is niets aan te doen.”
Bij hem kwam het door zonder gehoorbeschermers te gaan schieten op de schietbaan, bij mij door veel te harde speakers tijdens een concert. Ook zonder gehoorbescherming. En sindsdien gaan we allebei niet meer de deur uit zonder oordopjes.
De paradox van stilte
Tijdens een yogales zei de docent eens dat we ons moesten focussen op geluiden om ons heen… en dan steeds dichterbij… tot het stil zou zijn. Te vergeefs probeerde ik de oefening te doen in de hoop dat het stil zou worden. Maar hoe dichter ik naar binnen probeerde te luisteren, hoe harder de tinnitus werd. Terwijl door de hele groep een zucht van ontspanning te horen was, was mijn zucht gevormd door pure frustratie.
Meditatie, verstilling, zachte klanken. Prachtige manieren om tot ontspanning te komen en die voor de meeste mensen een heilzaam effect heeft en rust brengen, hebben bij mij juist een versterkend effect. Alsof mijn brein denkt: “Aha, stilte! Kan ik lekker helemaal los gaan door nog harder te gaan piepen.”
In luide omgevingen, zoals een drukke stad, of tijdens muziek luisteren, heb ik er minder last van. Alsof het harde geluid mijn eigen interne ruis overstemt. Fijn dat de tinnitus hierdoor minder aanwezig is, maar juist die omgevingsgeluiden zijn voor mij triggers die een erg opgejaagd gevoel geven. Dus oren stiller, maar hartslag hoger.
Het voelt aan alsof ik moet kiezen tussen rust tussen mijn oren, maar niet in mijn lichaam en een vredig lichaam, maar mijn eigen miniconcert in mijn hoofd.
Totdat ik het bos(baden) ontdekte.
De eerste keer dat het stil werd in mij
Mijn allereerste bosbad…
Wat een verademing bleek dat te zijn.
De bosbadgids nodigde ons uit om te luisteren. Eerst naar alle geluiden tegelijk. Dan naar één specifiek geluid. En daarna weer naar een ander.
Ik vond het heerlijk! Ik voelde mij speels, blij en ik werd steeds nieuwsgieriger. Alsof ik een compleet nieuwe wereld instapte. En hoe verder we in de sessie kwamen, hoe meer ik ook begon te ontspannen. Ik stond steeds meer open voor wat mijn zintuigen me konden waarnemen: het geritsel van bladeren, het tikken van een druppel op een tak, het zachte ritme van de wind.
En toen gebeurde het.
Ineens realiseerde ik me dat ik geen pieptoon hoorde. Helemaal niets.
In plaats daarvan hoorde ik de vogels.
Een golf van opluchting trok door me heen. Ik voelde me vrij. Alsof de natuur naar mij knipoogde en haar fairy-dust magie over mij heen strooide. Deze vorm van verstilling in mijn hoofd was precies waar ik al die jaren naar verlangt en gezocht had.
Het bos als tegenstem
Sinds die eerste ervaring met bosbaden merk ik het telkens weer. Of ik nu een bosbad begeleid, als deelnemer meeloop of alleen het bos in ga: de natuurgeluiden verzachten de pieptonen. Niet door ze te overstemmen, maar door iets veel subtielers en krachtigers te doen namelijk mijn lichaam laten zakken in rust.
Na ongeveer tien minuten in het bos vertraagt mijn hartslag vanzelf en neemt mijn ademhaling een dieper, rustiger ritme aan. Zonder daar moeite voor te hoeven doen of te focussen op mijn ademhaling. Hierdoor komt ook mijn zenuwstelsel tot rust en er ontstaat ruimte om weer écht te luisteren: naar vogels, wind, ritselende bladeren, stromend water…naar een stilte die vol leven zit.
Zodra ik weer terugloop naar de ‘bewoonde wereld’, komen de pieptonen ook weer op.
Echter het voelt anders. Minder bedreigend, omdat ik weet dat er een plek is waar mijn hoofd even mag rusten. Een plek waar de natuur de ruis zachter maakt.
Misschien geldt dit ook voor jou…
Misschien herken je jezelf in dit verhaal en misschien draag jij óók iets met je mee. Of dit nu tinnitus is of stress, zorgen, een hoofd dat maar blijft doorratelen. En misschien denk je dat juist harder geluid, harder je best doen of harder werken, hetgeen is wat je nodig hebt om dat wat je meedraagt te overstemmen, zoals ik dat jarenlang dacht.
Maar misschien ligt ook voor jou de oplossing in ontspannen in plaats van inspanning door je aan te passen aan het tempo van de natuur.
Het fijne van een bos is, is dat het niets verlangt van je of een doel voor ogen heeft voor jou. Het is er simpelweg en geeft ruimte om te ontspannen zonder daar echt moeite voor te hoeven doen. Hoe tof is dat?
Wil je dit zelf ervaren?
Als je dit leest en voelt: “Ja, ik zou ook graag die natuurlijke stilte (in mijzelf) of die fairy-dust magie willen ontdekken”, dan nodig ik je graag uit om het zelf te komen ervaren.
Een bosbad is géén wandeling. Géén ademhalingssessie. Géén meditatie waarin je “moet slagen”. Het is een zachte uitnodiging om te landen in je lichaam en de natuur het werk te laten doen.
Je bent welkom. Met je tinnitus, je drukte, je piekergedachten, of wat je ook meedraagt.
Het bos ontvangt het allemaal zonder oordeel.
🌿 Wil je meedoen aan een bosbad?
Je kunt je aanmelden via mijn agenda of me gewoon even een berichtje sturen.
Misschien hoor jij daar straks, net als ik, voor het eerst in lange tijd hoe het klinkt als er iets in je eindelijk stil wordt.